එල්ලුම් ගහ ගේමු

1024px-WWII_Krakow_-_04

සේයා කියල දරුවෙක්ව දූෂණය කරලා මරලා කියන ආරංචිය ඇහුන ගමන් අපේ මිනිස්සු එකපාරම එල්ලුම්ගහ ඉල්ලලා කෑගහපු එක ගැන එක අතකට පුදුම වෙන්න දෙයක් නෑ. තමාට භය හිතෙන, තමාට තේරුම් ගන්න බැරි දේවල් විනාශ කරන්නයි මිනිස්සු බලන්නෙ.

“People fear what they don’t understand and hate what they can’t conquer.” ― Andrew Smith

මිනිස්සු සේයාගේ ඝාතකයා කියන (තවම මූණක් නැති) පුද්ගලයාගෙන් දැක්කෙ නොමිනිසෙක්ව. තිරිසනෙක්ව. අපේක්ෂිත ප්‍රාථමික මිනිස් හැසිරීම් වත් නැති වල් සතෙක් වෙච්චි ඒකා කරලා තිබ්බේ ම්ලේච්ඡත්වයේ පහත්ම අඩියේම කියල සම්මත මහා අපරාධයක්.

මේ නිසා ඝාතකයාව සමාජය ඉස්සරහා අමානුෂීකකරණය (dehumanize) වෙනව.

එතනින් එහාට උගේ අයිතීන් ගැන හිතන්න ගොඩක් දෙනා පෙළඹෙන්නෙ නෑ. මොකද අයිතීන් තියෙන්න නම් මනුස්සයෙක් වෙන්න ඕනනෙ.

අහිංසක මලක් වගේ දරුවෙක් දූෂණය කරලා මරලා දාපු වනචර මිනීමරුවෙක්ට මොන අයිතීන්ද?

මේ වගේ අපරාදයක් කරන්න පුළුවන් මොන වගේ මනුස්සයෙක්ටද? මනුස්සයෙක්ට පුළුවන්ද මෙහෙම අපරාධයක් කරන්න?

මූ මොන ජාතියේ මනුස්සයෙක්ද? කොටින්ම මූ මනුස්සයෙක්ද?

ඔන්න ඔය හේතු නිසයි තමාට නොතේරෙන, තමාගේ පැවැත්මට තර්ජනයක් වෙච්චි මේ නොමිනිස් පිළිලය සාහසික විදිහට විනාශ කරන්න යෝජනා එන්නෙ. මනුෂ්‍යයෙක්ට නොලැබෙන්න ඕන සැලකුම් වගේම සතෙක්ටවත් නොදෙන්න ඕන වධහිංසා ගැන යෝජනා එන්නෙ.

මරණ දණ්ඩනය ගෙනල්ලා මුන්ගෙන් නීත්‍යාණුකූලව පළිගන්න එක හැරෙන්න ඊට ගැඹුරු දෙයක් සමාජය මෙතනදි බලාපොරොත්තු වෙන්නේ නෑ,

අපරාධකාරයන්ගෙන් පළිගන්න ! ඒකත් නීත්‍යානුකූලව සම්මත කරල !

මෙතනදි පොලිසිය වැඩකල විදිහ ගැන නම් කියන්න දෙයක් ඉතුරු වෙලා ඇතියි කියල හිතන්නෙ නෑ. පොලිසියට ඕන වුනේ අපරාධයට මුල් වුන කෙනා හොයා ගන්න එකට වඩා සමාජය ඉස්සරහා ඝාතකයා මූය කියල මූණක් එළියට දැමීමේ තදියමක්.

ඇතා ලවා පාගවලා මරන්න වරදිකාරයා තීරණය කරද්දි ඇත්ත වැරදිකාරයා පැත්තකින් තියල ඇතාට අපහසුවක් නොදැනෙන්න මහත වෙනත් මනුස්සයෙක් පාගවලා මරපු කැකිල්ලේ රජ්ජුරුවෝ ගැන අපි අහලා තියෙන්නේ කතන්දර වල. මෙතනදි පොලිසියේ විකටයන් වැඩ කලේ කැකිල්ලේ රජ්ජුරුවන්ටත් අන්ත විදිහට.

නිසි පරීක්ෂණයක් කරලා සාක්ෂි මත පදනම් වෙලා අපරාධකාරයාව හොයනවා වෙනුවට පොලිසිය කලේ තමාගේ ඔලුවේ නරකයි කියලා සම්මත හැසිරීම් තියෙන උන්ව අල්ලන් ගිහිල්ලා වරද පිළිගන්න කියලා එළිවෙනකල් තඩිබාන එක.

කැකිල්ලේ රජ්ජුරුවෝ ඇතාට ගැලපෙන විදිහට වරදකාරයා තීරණය කලා වගේ පොලිසිය කලේ ලංකාවේ මිනිස්සුන්ගේ ඔලුවලට ගැලපෙන මනුස්ස ප්‍රාණයක් සමාජයට ඉස්සරහට දාන්න උත්සාහ කරපු එක. ඒ කෙනා කවුද කියන එක එතනදි වැදගත් වුනේ නෑ.

පරණ වැරදි තියෙන අය, ගංජා ගහන අය, බ්ලූ බලන අය ඉබේම සැකකරුවෝ වෙලා ගුටි කෑවේ ඒනිසයි.

පොලිසිය ඇතුළෙදි හම් තලනවා වගේ තැළුම් කාලා එලියෙදි ශිෂ්ඨ කියල කියන සමාජය විසින් ඒ අහිංසකයන්ගේ ආත්මගරුත්වයයි පුද්ගලිකත්වයයි විනාශ කරලා මිනිස් හප බවට පත් කලේ ඝාතකයා විසින් සේයාව තලා පෙළා පොඩි කල විදිහටමයි.

ඒ අතින් ගත්තාම කොණ්ඩයාව එල්ලන්න කිය කිය කෑගැහැව්වෙත් ලේ පිපාසයෙන් පෙළිච්ච කොණ්ඩයෝම ටිකක්. සේයාගේ ඝාතකයාගෙන් පළිගැනීමේ මානසික වින්දනය තමාගේ සමාජයේම ජීවත්වන අහිංසකයින් කීපදෙනෙක් යොදාගෙන ඉෂ්ඨ කරගත්තා.

මෙච්චර කරලත් තවම සැබෑ ඝාතකයා ගැන අදහසක්වත් නෑ,

අන්තිමට වෙන්නේ ඇත්ත ඝාතකයා එළියට ආවම මුලින් මිනිස් හප බවට පත් කරපු සැකකරුවන්ට ආපු අවධානය ඇත්ත අපරාධකරුවට නොලැබෙන එක. මොකද මේගොල්ලන්ගේ ආතල් එක ඒගොල්ලෝ අරන් ඉවරයි. හම තලල තලලා මහන්සියි.

මෙහෙම පොලිසියක්, මෙහෙම නීතියක්, මෙහෙම ජනතාවක්, මෙහෙම පාලකයෝ ඉන්න රටක තමා එල්ලුම් ගහ නීතිගත කරන්න කියලා මිනිස්සු කෑගැහැව්වේ.

අර අහිංසකයින්ට වෙච්චි දේ ඊළඟ දවසේ ඔබට වුනාම, මේවගේ පොලිසියකින් ගුටිකාලා වරද පිළි අරන් එල්ලුම්ගහට යන්න වුනාම එල්ලුම් ගහේ අගේ තේරෙයි.

මේ වගේ නීතියක් තියෙන රටක වැසියන්ව නීත්‍යාණුකූලව ඝාතනය කරන්න නීතියට අවසර දෙමු. එච්චරනෙ අඩු.

ඉතින් ගේමු.. එල්ලුම් ගහ ගේමු !

Advertisements

සිල්ලර උසාවි

9986938

2014 දෙසැම්බර් 05 – හලාවත, මායික්කුලම

අප වර්තාකරු – මෙතන වෙලා තියෙන්නෙ මොකක්ද කියල පොඩ්ඩක් පැහැදිළි කරන්න පුළුවන්ද?

” මේකයි… උනේ. මේ වෙලාව ඉස්කෝල ඇරෙන වෙලාවනෙ. මුං දැන ගන්න ඕනෙ..කල්පනාවෙන් වාහන එලවන්න..”

මේ පැත්තෙන් ඉස්කෝලේ ඇරිලා පොඩි කොලුවෙක් බයිසිකලේක නැගලා ආවා. ගෙදර යන ගමන්ද කොහෙද. එවෙලෙම අනිත් පැත්තෙන් ආවා ලොරියක්..හැටට හැටේ.. පාගලා..”

අප වර්තාකරු – ඉතින්..?

“ඊට පස්සේ මොනා වෙන්නද මහත්තයෝ. අර… අර ලොරියේ ආපු කාළකණ්ණියා… මේ අසරණ කොල්ලව යට කරගෙන ගියා නෙව..”

අප වර්තාකරු – නෑ.. !

“නෑ නෙමේ ඔව්.. එහෙම කලා මදිවට… පැනල යන්නත් හැදුවා. අන්න අතන ඉන්න ත්‍රීවීල් අජිත් මලයයි… වංගුව ගාව වින්කලේ නිමලේ අයියයි …එකතු වෙලා තමා… ලොරිය නවත්ත ගත්තෙ..”

අප වර්තාකරු – ඊට පස්සෙ මොකද වුනේ? ඌව අල්ලලා පොලිසියට බාර දුන්නද?

“මොන පොලිසිද මහත්තයො. අපි කට්ටියම එකතු වෙලා … නෙලුවා ඌට පාං කියා ගන්න බැරි වෙන්න. ඒකයි මේ.. මට.. තාම හති.. (හති දමයි)

උගේ හතර හංදි කඩලා නැවතුනෙ නෑ අපි.. වටේ ඉන්න කොල්ලො එකතු කරන්… ලොරියත් කුඩේ කුඩු කරලයි පස්ස බැලුවේ.. තව පොඩ්ඩෙන් ගිනි තියෙනවා”

අප වර්තාකරු – එතකොට පොලිසිය..?

“පොලිසිය ආවෙ අපි ඌට නෙලන අස්සෙ. පොලිසියෙ මහත්තුරුත් අපිට වැඩිය බාධා කලේ නෑ. අන්තිම හරිය වෙද්දි අපිව පොඩ්ඩක් දෙපැත්තට ඇදලා අර කාලකණ්ණියාව අරන් ගියා. ලොරියට ගහද්දි නම් මුකුත්ම කිව්වෙ නෑ.

කොච්චර වුනත් එවෙලාවට නම් පොලිසියේ මහත්තුරුන්ටත් හරි වැරැද්ද තේරෙනවා..”

අප වර්තාකරු – සාමාන්‍යයෙන් වෙන්න ඕන ඒක නෙමේ නෙ. ඒ ඩ්‍රයිවර් කාරයා පැනල යන්න හැදුව නම් ඕගොල්ලන්ට තිබ්බෙ ඌව අල්ලලා පොලිසියට බාර දෙන්නනෙ. ගහන්න ගියේ ඇයි? වැරැද්දට දඬුවම තීරණය කරන්නෙ උසාවියෙන් නෙමෙ ද? ඕගොල්ලෝ නීතිය අතට ගන්න එක හරිද?

“තව මොනවට උසාවි යන්නද මහත්තයා. නිකන් කාලේ නාස්ති කරන්න. කොහොමත් මේව සමාවදෙන්න පුළුවන් වැරදි නෙමෙ. ඌ කලේ වැරැද්ද. අපි ඌට දෙන්න ඕන දඬුවම මෙතනම දුන්නා”

2013 නොවැම්බර් 22 – කඹුරුපිටිය

මස්සිනා – ඇත්තටම අයියේ අද හවස මොකක්ද උනේ? මොකක්ද ඇත්තම කතාව..?

“මල්ලි.. උඹ මට මගෙම මල්ලි වගේ. උඹ වගේ එකෙක් නංගිට ලැබුනේ වාසනාවට..

උඹ හිත හොඳ එකා. අන්න ඒ නිසයි බං මම ඇත්තම කතාව උඹට කියන්නෙ නැත්තෙ.

ගනින් ඔය බයිට් එක පොඩ්ඩක්…ඔය වීදුරුව හිස්නේ බන්, දාගනින් තව එකක්”

මස්සිනා – නිවුස් වලට කියපු කතාව බොරුද අයියේ එතකොට..?

“උඹ නිවුස් බලලමද අද සෙට් වෙන්න ආවෙ..? මටවත් තාම බලන්න බැරි වුනා. මොනවද නිවුස් වලට කිව්වෙ..?”

මස්සිනා – කිව්වෙ නම් ඕවිටිගම හරියෙ හංගල තිබ්බ ආයුධ වගයක් අයියලට.. පෙන්නන්න ගිහින් එතනදි ඌ හංගලා තිබ්බ තුවක්කුවක් අරන් අයියලට වෙඩි තියන්න හදද්දි අයියලගෙන් වෙඩි කාල මලා කියල..

“හා.. හා.. ! අම්මෝ.. තව පොඩ්ඩෙන් ගහපු ෂොට් එකත් උගුරට එනව.. උඹ කියපු විදිහට තවත් හිනා ගියා.

මම ලොක්කට ලියලා දීපු ටික උන් එහෙම්මම දාලා..? උන්ගෙත් ජොබ් එකනෙ.”

මස්සිනා – ඒ කියන්නේ අයියේ..? ඇත්තටම මොකක්ද වුනේ?

“මේකයි. අපේ ජොබ් එක උඹගෙ ජොබ් වගේ මේසයක්, පුටුවක් උඩ ඉඳගෙන කම්පියුටරේකින් කරන ජොබ් එකක් නෙමේ මලේ. මෙහෙම දේවල් වෙනවා. ඌ මැරුවේ අපේම කොස්තාපල් කෙනෙක්ව.. අපිත් එක්ක එකට ප්ලේන්ටිය බිව්ව අපේම එකෙක්ව.

අනික මල්ලි මිනිස්සු මෙහෙම පොලිසියට අත තියන්න ගත්තොත් අපේ තත්වෙට මොකද වෙන්නේ කියලා පොඩ්ඩක් හිතහං. අද මූ හෙට තව එකෙක්…

මොනවා උනත් බන් නිළ ඇඳුමේ ගරුත්වය තියාගන්ඩ ඕනි. නැතිනම් මිනිස්සු කරේ නගින්න එනවා.”

මස්සිනා – හ්ම්..

“ඉතින් උඹට විතරක් නෙමේ ඕනම පොඩි එකෙක්ට තේරෙනවනෙ උන දේ. පොලිසිය යටතේ ආයුධ පෙන්නන්න යන එකෙක් කොහොමද ආයේ තුවක්කුවක් අරන් අපිටම වෙඩි තියන්නෙ..?

මොකද බන් අපි පඹයොද..? උන් එහෙම වෙඩි තියෙනකන් බලන් ඉන්න.

අනික බන් ඌට එහෙම කරන්න පුළුවන් විදිහට මාංචුවත් නොදා ගාඩ් එකක්වත් නැතුව තියනවද අපි..? මේ ආයුධ පෙන්නන්න එක්කන් යන අස්සේ. මොකද ඌ පෙන්නන්න ගියේ සෙල්ලං තුවක්කු යැ

මස්සිනා – ඉතින් අයියේ. අයියලාගෙ ජොබ් එක ඒක නෙමේනෙ. අයියලා කරන්න ඕන සැකකරුවො අල්ලලා උසාවියට දාන එක නේද? එතනදිනෙ දඬුවම දෙන්නෙ. නැත්නම් අයියලම දඬුවම දෙනව නම් උසාවියක් මොකටද?

“මල්ලි මොකද උඹට වැඩි ද..? නංගිත් ගෙදර බලං ඉන්නව නේද..? බයික් එකේ යන්නත් ඕනනෙ.

“මගෙ මස්සිනා වෙච්චි නිසා හොඳයි උඹට. වෙන එකෙක් බීලා එලෙව්වොත් නම් පුතෝ දැන් ඉවරයි. කෙළින්ම උසාවි.”

“බීල කියල නැවැත්තුවොත් මට කෝල් එකක් දියන්..”

වර්තමානය – සයිබර් අවකාශය

“You there මචන්..?”

ඇඩ්මින් – අඩෝ බොක්ක; කොහොමද..? කොහොමද..? how how..?

“ඉන්නව ඉන්නව. අම්මේ බන් උඹලට මැසේජ් එකක් දැම්මම රිප්ලයි එකක්වත් දාන්නෙ නෑනෙ. ඉතින් ඉතින්.. දැන් උඹල ලොකු ලොකු පේජ් කරන ඇඩ්ඩිංලනෙ..

අඩෝ උඹලා ගැන පත්තරෙත් ගියා යකෝ… “Facebook මඟින් ආන්ඩු පෙරළු තරුණ කැළ කියලා”… හා හා”

ඇඩ්මින් – LOL 😀

“කොහොමද මචන් පේජ් එක? නැගල යනවද? මාත් ආසයි බන් උඹ වගේ පේජ් එකක් කරන්න”

ඇඩ්මින් – ඡන්දේ කාලේ බන් අපි සුපර් හිට්. අපි දාන පෝස්ට් වලට ලක්ශ ගණන් විවුව්ස් එන්නේ බන්. ලයික්ස් ශෙයාර්ස්. අඩෝ පට්ට බන් ඒ කාළේ. දැන් මචන් පොලිටික්ස් උණුසුම අඩු නිසා කට්ටිය බැක්ටු නෝර්මල්. මේ දවස් වල එදා වේල ගෙම්ස් තමයි”

“ඒ කිව්වේ බන්..?”

ඇඩ්මින් – එක එක කුණු වලින් තමා බන්. ලොකු සීරියස් කතා මිනිස්සුන්ට තෙරෙන්නේ නෑ බන්, හිට් වෙන්නේ කුණු රසය.

මිනිස්සු ආසයි කුණු රසයට. ඕපාදූප වලට.

“ඉතින් කොහෙන්ද ඔච්චර නිවුස් හොයා ගන්නෙ? උඹලගේ පේජ් වල හැමදාම මොනා හරි හිට් නේ බන්”

ඇඩ්මින් – නිවුස් හොයන්න ඕන නෑ බන්. මිනිස්සුම නිවුස් මවල දෙනවා. දැන් ඕනම එකෙක්ගේ අතේ කැමරා ෆෝන් එකක් තියෙන නිසා වැඩේ තවත් ලේසියි. මිනිස්සු කොහේ හරි සිද්ධ වෙන මලදානයක් වීඩියෝ කරලා ෆේස් බුක් අප්ලෝඩ් කරනවා. අපිට තියෙනේ ඒ විඩියෝ අපේ පේජ් වල දාන එක. කට්ටියට යන්න රැල්ල හදන එක.

“ඉතින් ඔය හැම එකක්ම හිට් වෙනවද?”

ඇඩ්මින් – මෙහෙමයි මචන්. හිට් කරගන්න දැනගන්න ඕනෙ. වැඩියෙන්ම හිට් වෙන්නේ සෙක්ෂුඇලිටි ගැන පෝස්ට්. ඒක ඉතින් උඹට අමුතුවෙන් කියන්න ඕන නෑනෙ.

කෙල්ලෙක්ගේ ඇඟ පේන ෆොටෝ එකක් දාලා. පොඩ්ඩක් සිද්ධිය ස්ටෙප් බයි ස්ටෙප් විස්තර කරලා, කුණුහරප ටයිටල් එකක් දාපුවම බන් විව්ස් එන්නේ පැයට දාස් ගණන් !

“නෑ..!”

ඇඩ්මින් – නෑ නෙමේ බන්, ඔව්. හිතහන් මෙහෙම. පුළුවන් තරම් ටාර්ගට් කරන්න ඕනේ ලිංගිකත්වය ගැන පෝස්ට්. එහෙමත් නැත්නම් නලුනිළියන්ගෙ ඕපාදූප, ඒත් නැත්තන් හදිසි අනතුරු, අපරාධ වගේ ඒවා. ඔය මිනී රසයට මිනිස්සු මාර ආසයි මචන්. ඒක තේරෙන්නේ මේවගේ පේජ් කරද්දි. ලේ පිරුණ මලමිනියක ෆොටෝ එකක් එහෙම හොයාගන්න පුළුවන් වුනොත් ඉතින් මල් හතයි.

“එතකොට ඇත්ත නැත්ත බලලා වැඩක් ඇති දෙයක් දාන්නෙ හෙම නැද්ද බන්?”

ඇඩ්මින් – අයියෝ බන්. ඇත්ත නැත්ත අපිට වැඩක් නෑ. එහෙම ඒවා දැම්මත් කවුරුත් බලන්නෙත් නෑ. අපි දැනගන්න ඕන කට්ටිය කියවන දේ බලන දේ දෙන්න. කොහෙන් හරි සාමාන්‍ය සිද්ධියක් අරන් අපි ඒක නිවුස් එකක් කරන්න ඕන. ඒකට ඉතින් පොඩි ටැලන්ට් එකක් නැතුවත් බෑ කොල්ලො.

“ඒකත් එහෙමද..? මම හිතුවේ ෆේස්බුක් ඉන්නේ ටිකක් බුද්ධිමත් මිනිස්සු කියලා. ඒගොල්ලොම කියාගන්නෙ එහෙමනෙ”

ඇඩ්මින් – බුද්ධිමත් මිනිස්සු? අනේ බන් උඹ දන්න තරම. මේකේ උන්ට ඕනෙ කාට හරි ඇඟිල්ල දික් කරන්න. ටිකක් දවසක් කියව කියව ඉදලා ඒක අමතක කරන්න. ඒක අමතක වෙනකොට අපි වෙනින් මොකක් හරි කුණු ගොඩක් හිට් කරනවා. එතකොට උන් ඒක ගැන කියව කියව ඉන්නව.

පේජ් එකේ ඇඩ්මින් විදිහට උඹට තියෙන්නෙ හරක් ටිකට පාර පෙන්නන එක විතරයි. ඔක්කෝමල්ලා උම්බෑ කිය කිය පස්සෙන් යන්නේ..

“ඒත් බන්. සමාජ ජාලා වල මීට වඩා පොඩ්ඩක් වගකීමකින් වැඩකරන්න ඕන නැද්ද?”

ඇඩ්මින් – අනේ මේ නවත්තගනින්.. දැන් කිව්වනෙ සැරයක්.. උඹ දන්නෙ නෑ බුකියෙ පවර් එක. හරි වැරැද්ද නෙමේ බන් මේකේ රහස. රැල්ල !!! එච්චරයි… රැල්ල !!!