ගුටි දීම, ගුටි කෑම, ගුටි බැලීම

12193333_10153250009616167_9042787497963316946_n

“මාර ට්‍රැෆික් එකක් නෙ. බස් එක දැන් පැයක් විතර එකම තැන. ඒ මදිවට කට කපල මිනිස්සු පුරෝල බස් එකේ”

“ඒක තමා, ඉස්සරහ ඇක්සිඩන්ට් එකක්ද දන්නෙ නෑ”

“මෙච්චර වෙලා ? “

“පාර බ්ලොක් වෙලා තියෙන්නෙද? ඉස්සරහා උද්ඝෝෂණයක් ලු. කැම්පස් එකේ ළමයින්ගෙ”

“අප්පෝ. නොදකින්. දැන් ඉතින් දවසම ඉවරයි. හරිම අමාරුවෙන් බොසාට වැඳල වැඳල නිවාඩුවක් දාගෙන කොළඹ ආවේ. හදිසි වැඩක් කරගන්න. නොදෝකින් කාලකණ්ණි හැත්ත”

“මුංට ඉතින් හැමදාම උද්ඝෝෂණ. අම්මලා තාත්තලාගේ සල්ලි අරන් ගිහින් ඉගෙන ගන්නෙ නැතුව උද්ඝෝෂණ කර කර ඉන්නවා. අනේ මෙහෙමත් ළමයි”

“ඒ… ඒ.. කවුරු හරි අර ගෑණු ළමයට සීට් එකක් දෙන්න.. ඒ ළමයා කලන්තෙ දාන්න වගේ”

“මුංට හෙන ගහනවා මේ අපි වගේ පැත්තක ඉන්න මිනිස්සුන්ට දෙන වද වලට. ප්‍රශ්න තියෙන්නෙ මුංට විතරද? අනිත් මිනිස්සුන්ට ප්‍රශ්න නැද්ද? මුං නිසා අපිට වෙන අසාධාරණේට කවුද කතා කරන්නෙ. කාලකණ්ණි”

“අද මේ වැඩේ කරන්න බැරි වුනොත් ආයේ මාස දෙකක් යනකම් බොසා ගෙන් නිමාඩුවක් නම් ගන්න වෙන්නෙ නෑ”

“පොඩ්ඩක් ඉන්න දැන් හරියයි. පොලිසිය පාර බ්ලොක් කරල තියෙන්නෙ. ඉක්මනට විසිරුවා හරියොත් හොඳයි. “

——————————————————————————————-

“හෙට උද්ඝෝෂණේට එනව නේද?”

“ඔව් ඉතින් එහෙමවත් කරල බලමු මොකද වෙන්නෙ කියල”

“හ්ම්ම්.. ගෙදර තත්වෙ එන්න එන්නම නරක අතට හැරෙනවා. තාත්තගෙ අසනීපෙ දැන් තිබ්බටත් වඩා දරුණුයි. හොඳ අතට හැරෙන පාටක් නෑ. එයා වැඩට යන්නෙත් නෑ දැන්. කොච්චර හීන තියාගෙනද පාඩම් කලේ. මෙච්චර කල් ඉගෙන ගත්ත දෙයින් වැඩක් නැති උනොත් වහ කන්න තමා වෙන්නෙ.”

“බයවෙන්න එපා. අසේල අයියා කිව්ව හෙට උද්ඝෝෂණේට එන්න. ඇවිත් කතා වුන විදිහට වැඩේ කලාම ඔක්කොම හරි යයි කියල. සටන් නොකර අයිතීන් දිනාගන්න බෑලුනෙ”

“ඒක ඇත්ත ඉතින්. මෙහෙමවත් දෙයක් කලේ නැත්නම් කාටද අපි වගේ මිනිස්සු ඉන්නව කියලවත් මතක?”

——————————————————————————————-

“වැඩේ හරිනෙ”

” ඔක්කොම හරි. කොල්ලො ටික ලෑස්තියි හෙට උදෙන්ම වැඩේ පටන් ගන්න. බාගෙට බාගයක් කොල්ලො උන්ගෙ කෙල්ලන්වත් එක්කගෙන එන්නෙ. එතකොට කට්ටිය තවත් වැඩිවෙනවා”

“නියමයි. කොල්ලන්ට ප්‍රශ්න තියෙනවා. සාධාරණ ප්‍රශ්න. ඒවා වෙනුවෙන් උදව් කරලා තමා අපි අපේ පක්ෂෙ ගොඩදාගන්න ඕනි. අපිට පොඩි හරි පදනමක් තියෙන්නෙ ඔය කැම්පස් කොල්ලො කෙල්ලන්ගෙ අතරෙ විතරයි. ඒකෙන් උපරිම ප්‍රයෝජනේ ගන්න ඕනි. “

“ඔව් ඔව්”

“අපිට කරන්න පුළුවන් දේ අලුත් ආණ්ඩුවටත් පොඩ්ඩක් මතක් කරන්න ඕනි. නැත්නම් අපි ඉන්නව කියලත් අමතක වෙනවනේ මුංට”

“හෙට වැඩේට ලොකු එටෙන්ෂන් එකක් ගන්න පුළුවන් වුනොත් ගොඩම තමා. කඳුළු ගෑස් ගහන තත්වෙට ආවොත් වැඩේ සාර්ථකයි කියන්න පුළුවන්. බැටන් ඇටෑක් එකකට ආවොත් නම් ඉතින්….”

——————————————————————————————-

“සර්. කොල්ලො ටික එන්න එන්නම ඉස්සරහට එනවා. එහා පාරෙ මාර ට්‍රැෆික් එකක්. මොකද කරන්නෙ?”

“පොඩ්ඩක් ඉන්නවකො අයිසෙ.”

“සර් ඕඩර් එක ආව ගමන් කියන්නකො. දෙන්නම් පොරි හැලෙන්න”

“යකෝ ගහන එක එහෙම ලේසි නෑ. කොහොම හරි මේක ගොඩින් බේරලා විසුරුවන්න බලමු. මීඩියා එකෙනුත් ඔක්කොම ඇවිත් ඉන්නෙ. ගැහැව්වොත් විසුමක් වෙන්නෙ නෑ දන්නවනෙ. අපිමයි කරදරේ වැටෙන්නෙ. කොහොම හරි කඳුළු ගෑස් වලින් නවත්ත ගන්නයි ඕඩර් එක ඇවිත් තියෙන්නෙ”

“ඕකේ සර්. මගෙ නම් ඇඟ නලියනවා මුංට දෙකක් අනින්න. බලන්නෙපෑ මේ පර බැල්ලියන්ගෙ සැර. මුං කොල්ලන්ට හපං

“උඹල පිස්සු කෙළින්න එපා. නැති ලෙඩ දාගන්න එපා මේ කාළකණ්ණින්ට ගහලා. කරන්නම දෙයක් නැති වුනොත් ඕඩර් එක එයි. එතකොට ඉතින් ගහනව ඇර කරන්න දෙයක් නෑ.”

“සර්.. කඳුළු ගෑසුත් ගැහැව්වා.. හරියන්නේ නෑ සර්. මුන් බැරියර් කඩාගෙන ඉස්සරහට එන්න යන්නෙ.. මොකද කරන්නෙ?

“කරන්න දෙයක් නෑ. මම නම් කැමති නෑ මුංට ගහල නැති ලෙඩ දාගන්න. ඒත් මොනව කරන්නද? බලමු. ලොක්ක කියන දේනෙ බං අපි කරන්නෙ”

විනාඩි 40කට පමණ පසු..

“හරි ඕඩරේ ආවා. කරන්න දෙයක් නෑ. බැටන් ඇටෑක් එකකට යන්න වෙනවා”

“ඒ කියන්නෙ හරිද?”

“ඔව් වෙන කරන්න දෙයක් නෑ”

“ඕඩරේ ආවා. ගනින් බැටන් පොළු. අද දෙන්නේ කැරි බල්ලන්ට අම්මගෙන් බීපු කිරි මතක් වෙන්න.!@#$%^&*()(&^%$#@“”

Advertisements

සේයාගෙන් පසු..

දරුවන් පණ මෙන් සුරකිමු තේමාව යටතේ සංවිධානය කෙරුනු පාගමනක් විවේචනය කරමින් මාතලන් ලියූ කදිම සටහනක් කියවූ පසු එහි මතුවූ වටිනා අදහස් කිහිපයක් ගැන මගේ අදහස් ස්වල්පයක්ද එකතු කිරීමට සිත් විය.

සංවිධානය කෙරුන පාගමන ගැන මාතලන් සඳහන් කොට තිබූ කරුණු කාරණා වලට සම්පූර්ණයෙන්ම එකඟ වෙමි. මාතලන් සඳහන් කොට තිබුනා සේම ඡායාරූපයේ පොලිසිය නියෝජනය කරමින් සිටිනා නිළධාරියා නිසාම එහි අර්ථශුන්‍යය බව ඉස්මතුවී ඉතිරි කරන්නේ උත්ප්‍රාසයක්ම පමණි.

ලක්ෂ ගණනින් මුදල් වියදම් කර පාගමන් සංවිධානය කල යුත්තේ යම් දෙයක් ගැන සමාජයේ අවධානයක් (awareness) ඇති කිරීමටය. දැනටමත් සමාජයේ අවධානය යොමුව ඇති හඳුනා ගත් ප්‍රශ්නයක් වේ නම් කල යුත්තේ එයට විසඳුම් සෙවීම මිස අත් අල්ලන් පාර දිගේ බඩගෑම නොවේ.

සේයා මේ රටේ සියලුම දෙනාගේ රෙදි ගැලෙව්වේය කියා මාතලන් කියනා කතාව මසුරන්ය. රටක් වශයෙන් ලෝකයේ අප සිටිනා තැන ගැන අපටම ඇගයීමක් කර ගැන්මට ලැබුන කදිම අවස්ථාවකි, සේයා දැරියගේ ඝාතනය සහ එම සිද්ධියට අප ජනසමාජයක් වශයෙන් ප්‍රතිචාර දැක්වූ ආකාරය.

සේයාගේ ඝාතනය හරහා සෘජුව කතා කෙරුනේ ළමා අපචාර සම්බන්ධවය.

මේ ගැන කල සොයා බැලීමකට පසු මා දැනගත් පරිදි Pedophilia යනු බොහෝ විට උපතින්ම හිමිවන සුව කල නොහැකි මානසික තත්වයකි(වැරදි නම් නිවැරදි කරන්න). එසේ වුවද මානසික වෛද්‍ය උපදේශන මඟින් Pedophilia මානසික තත්වයේ සිටින පුද්ගලයින්ට ඇතිවන හැඟීම් පාලනය කිරීමට ආධාර ලබා දිය හැකි බවද සඳහන්ය.

සේයාගේ මරණයට සමාජයක් වශයෙන් අප දැක්වූ ප්‍රතිචාරයෙන් පසු ගැටළුව විසඳීමට ඇති තවත් මාර්ගයක් අප විසින්ම අවහිර කරගත් බව පෙනේ.

ඒ මානසික උපදේශන මඟින්ම පාලනය කල යුතු මානසික තත්වයකින් පෙළෙන පුද්ගලයෙක් තව දුරටත් වෛද්‍යවරයෙක් හෝ වෙනත් පුද්ගලයෙක් ඉදිරියේ තමා සිටිනා තත්වය හෙළි කිරීමට සූදානම් වේද යන්න සැකසහිත නිසාය.

විශේෂයෙන්ම ළමා අපචාරකයින්ව ගාලු මුවදොර පිටියට ගෙනවිත් සියල්ලන් ඉදිරියේ පණ පිටින් හම ගැසිය යුතු යැයි සිතනා සමාජයක් ඉදිරියේ ඔවුන් තව තවත් සැඟවී සිටීමට උත්සාහ කරනු විනා ඉදිරියට පැමිණ තම වෛද්‍ය සහය ලබා ගැන්මට පෙළඹේ යැයි සිතිය නොහැක.

අවසානයේ මෙසේ සැඟවී යන හානිකර ලිංගික ආශා පිටව යන්නේ තවත් අහිංසක ළමා ජීවිතයක් විනාශ කරගෙන විය හැක.

එනයින් ගත් කල ද්වේෂ සහගත මානසිකත්වයෙන් මේ ප්‍රශ්නයට විසඳුම් සෙවීමට ගොස් අප විසින් ප්‍රශ්නය තවත් උග්‍රකර ගත්තා දැයි සිතේ.

ජනසමාජයක අනාගතය නියෝජනය කරන ළමා පරපුර එම සමාජයේම වැඩිහිටියන්ගේ ලිංගික අතකොළු බවට පත් වීමට එරෙහිව අප සියල්ලන් කටයුතු කල යුතු බවට විවාදයක් නැත.

නමුත් එම විරෝධය පැමිණිය යුත්තේ කොන්දේසි රහිතව මිස කොන්දේසි සහිතව නොවේ.

උදාහරණයකට ආගමික ස්ථාන වල සිදුවේ යැයි කියන ළමා අපචාර වලටද සේයාගේ අපචාරයට දැක්වූ විරෝධයම එල්ල විය යුතුය.

අපගේ දේශපාලනික, ආගමික, මානසික උවමනා එපාකම් වෙනුවෙන් වැඩිහිටියන්ට ළමයින්ව අපචාරයට ලක් කිරීමට ඉඩදෙන සමාජ ක්‍රමයක් ආරක්ෂා කරන ගමන් තැනින් තැන සිදුවන එවැනිම සිද්ධි වලට එරෙහිව සරම කරට ගැනීමෙන් තහවුරු වන්නේ අප කන්න වුනාම කබරයා තලගොයා කරගන්නා කුහකයන් පිරිසක් බව පමණකි.

ලිංගිකව පමණක් නොව ශාරීරිකව සහ මානසිකවද පාසැලේදී, ආගමික ස්ථානවල මෙන්ම දෙමාපියන් අතින්ද වන ළමා අපචාර ගැන සමාජයක් වශයෙන් මීට වඩා සංවේදී විය යුතුය.

අප ජීවත් වන, මතවාදීමය වශයෙන් අප විසින් රකිනා සමාජ ක්‍රමය පිළිබඳව අප තව තවත් ප්‍රශ්න කල යුතුය.

අප රටේ ස්ත්‍රී දූෂණ සහ ළමා අපචාර සිදුවීම යථාර්තයක් බවත් සමාජයක් වශයෙන් මේ ගැටළු වලට කඩිනමින් විසඳුම් සෙවිය යුතු බවත් අඩුම තරමේ තේරුම් ගෙන සිටීම සතුටුදායකය.

අවසාන වශයෙන් සඳහන් කල යුත්තේ ලිංගිකත්වය හා බැඳෙන මෙම අපරාධ දිගින් දිගටම සිදු වීමෙන් අවසානයේ ඉතිරි කරන්නේ අප සමාජයක් වශයෙන් ලිංගිකත්වය ගැන දරණ ආකල්ප පිළිබඳ ප්‍රශ්නාර්ථයක් බවය.

DSC_7991

ප්‍රසිද්ධියේ දුම් බොන අක්කා

කැලෑ පත්තර ගසමින්ද චරිත ඝාතන කිරීමෙන්ද අහු මුළු වල කතා හදමින්ද ලජ්ජාවට පත් කිරීමෙන්ද,

චිරාත් කාලයක් තිස්සේ දියත් කෙරුන කෙසේ හෝ ගෑණු මට්ටු කරමු ව්‍යාපෘතියේ නවතම පෙරළිකාර අංගය වන අන්තර්ජාලයේ පතුරු ගැසීම මඟින් ගෑණු මට්ටු කිරීමේ trend එක අනුව යන තවත් Modern අයියා කෙනෙක් විසින් කාන්තාවක් දුම් බොන අවස්ථාවක් වීඩියෝ ගත කර අන්තර්ජාලයට මුදා හැර තිබෙනු දුටුවෙමි.

අදාල වීඩියෝවට අනුව සිද්ධිය සිය කැමරා ෆෝන් එකට හසු කරගන්නා තරුණයා තමාව පොලිස් නිලධාරියෙකු ලෙස හඳුන්වා දුන්නත් එසේ වීමට ඉඩක් නැති බව අමුතුවෙන් සඳහන් කල යුතු නැත. මන්ද රටේ ජනතාවගේ ක්‍රියකාරකම් වීඩියෝගත කොට අන්තර්ජාලයට මුදා හැරීම පොලීසියේ රාජකාරිය නොවන බැවිනි.

අවට සිටින පුද්ගලයෙක් විසින් අදාල කාන්තාව මානසික ආබාධයකින් පෙළෙන්නියක් ලෙස සඳහන් කලත් විනාඩියකට අඩු වීඩියෝවේ ඇය කියනා වචන ස්වල්පයට ඇති වූ කැමැත්ත නිසාම ඇයගේ පිළිතුර මෙසේ සටහන් කරමි.

“ඔයා පොලිසියෙ උනාට මට වැඩක් නෑ හරී. කනේ පාරක් දෙන්නෙ ඔව්. පොලිසියෙ උනාට. උඹට වැඩක් නෑනෙ මම සිගරට් බිව්වත් එකයි නැතත් එකයි. උඹලගෙ සල්ලිද? හුත්තිගෙ පුතා !”

එයට වීඩියෝගත කර අන්තර්ජාලයට මුදා හල තරුණයා පිළිතුරු දෙන්නේ සිංහ ගර්ජනාවකිනි

“හූ..හූ..හූ..හූ..!!!”

අනේ බං අපේ උන්ගෙ පිරිමිකම කැමරා ෆෝන් එකකුයි ඉන්ටර්නෙට් කනෙක්ෂන් එකකුයි අස්සෙ දිය වෙලා යන හැටි !

බුදු අම්මෝ මෙන්න ටීවී එකේ ගණිකාවක් !

බුදුන් තෙවරක් වැඩිය, පොඩි උන්ව දූෂණය කරලා මරන, පොඩි උන්ව කෑලි කෑලි වලට කපලා මරන, කෝච්චියට හැප්පුන එකාගේ පර්ස් එකටත් කෙළින්න හදන, දළදාව වටේ රේස් පදින, හදිසි අනතුරක් වුනාම වාහන ගිණි තියලා ඩ්‍රයිවර්ගේ අඬු කඩන, පන්සල් පල්ලි වල ළමයින්ව අපයෝජනය කරන, තුන්සිය හැටපස් දවසෙම කණ පැලෙන්න ලවුඩ්ස්පීකර් වලින් බණ අහන ගමන් බුදුන්ගේ නාමයෙන් මිනීමරන මේ පුණ්‍ය භූමියේ..

ටීවී එකේ ගණිකාවක් යකෝ !

අම්මෝ මගෙ ඇස් දෙක !!! 

මුංගේ වේස රස්සාවට නීතියෙන් මීට වඩා පිළිගැනීමක් ඕනෑලු. සමාජයෙන් පිළිගැනීමක් ඕනෑලු. උන්ගේ දරුවන්ට පිළිගැනීමක් ඕනෑලු.

මුංට ප්‍රශ්න තියෙනවලු. ඒවාට විසඳුම් ඕනෑලු. ඒ මදිවට මුංට අයිතිවාසකම් තියෙනවලු (හුකෑස්). ඒ අයිතිවාසකම් ඕනෑලු

අනේ බොල ගොං වැස්සියේ, උඹලට කොහෙද මේ රටේ අයිතිවාසකම්?

පහුගිය දවස් වල දැක්කනේ අපරාධකාරයෝ කියල සැකපිට අත් අඩංගුවට ගන්න උන්ට අපේ රටේ නීතිය රකින්න බැඳිලා ඉන්න පොලිසියයි අපේම සමාජයයි සලකපු හැටි. 

එහෙමයි යකෝ අපි අපරාධකාරයින් කියල ඔප්පු නොවුන සැකකාරයින්ටත්  සලකන්නේ. 

අපරාධකාරයින් තියා සැකකාරයිටවත් නැති මානුෂීය අයිතීන් ගණිකාවන්ට කොහෙන්ද යකෝ?

ගණිකාවන්ට කොහෙද අදහස් ප්‍රකාශ කිරීමේ අයිතියක්?

මේ වගේ පට්ට බැල්ලියන්ට කතා කරන්න ඉඩක් හදල දීපු මාධ්‍ය බල්ලන්ට එළෝ එළෝ ගහන්න ඕනා. දැඩි ලෙස විරුද්ධත්වය පළ කරන්න ඕන. ඔව්. 

මෙච්චර කල් කොච්චර ලස්සනට වැඩකටයුතු කරගෙන ගියාද මේ මාධ්‍යය මහත්තුරු.

මෙච්චර කල් ටීවී එකේ ඉඩ දුන්නේ බිලියන ගණනින් ජනතා මුදල් වංචා කරන, කුඩු කන්ටේනර් ගණන් ගේන, වතුර ඉල්ලපු මිනිස්සුන්ට වෙඩි තියන්න නියෝග දුන්න, ගුරුවරු දණ ගස්සපු, මිනිස්සු ගස් බැඳපු අපේ ශිෂ්ඨ දේශපාලක මහත්තුරුන්ට විතරයි.

අපිත් ඒ සාකච්ඡා, කුලල් කාගැනිලි බලං හිටියෙ කොච්චර ආසාවෙන්ද?

ඒ දේශපාලකයින්ට දෙන අයිතිය කොහොමද යකෝ මාධ්‍ය බල්ලො මේ පට්ට බැල්ලියන්ට දුන්නේ?

අම්ම අප්ප විකුණල හරි සල්ලි හම්බකරන්න හදන කාලකණ්ණි හැත්ත.

මෙහෙම ගියොත් හෙට ඉඳල කොලුකාරයොයි, ආප්පකාරියොයි ගෙනල්ලා මාධ්‍ය සාකච්ඡා තියයි. 

අපි අපේ රටේ පාරිශුද්ධ, නිකැලැල්, පරම පිවිතුරු සංස්කෘතිය මෙච්චර කල් රැකගෙන ආවේ කොච්චර අමාරුවෙන්ද? මේ ගණිකාවන්ට අපේ ආගම, දහම, සංස්කෘතියට කෙළවන්න දෙන්න බෑ. 

අර කවුද කිව්ව වගේ බඩු ගහන්න ඕනේ නම් ඕන අය හොරෙන් ගිහින් බඩු ගහන එක වරදක් නෑ. හාමුදුරුවන්ට මස් කන්න නියම කරල තියෙන ක්‍රමේට.

ඒත් හැංගි හැංගි කරන්න ඕන ඒවා ගැන මෙහෙම ප්‍රසිද්ධියේ කතා කලාම අපේ සමාජීය හෘද සාක්ෂියට කොච්චර නං ඌයියා වෙනවද මං අහන්නෙ? ඒක තේරෙන්නෙ නැද්ද මුංට?

අපේ සමාජයේම මිනිස්සු කොටසකගේ අවශ්‍යතා ඉටු කරන ගමන් ඒකට මුදලක්  අය කරන ගණිකාවෝ කියල ජාතියක් ඇත්තටම ඉන්නව කියල උන්ව ටීවී එකේ පෙන්නල අපිට මෙහෙම මතක් කරනවද මං අහන්නෙ?

එහෙම මිනිස්සු කොටසක් ඉන්නව කියල, උන්ටත් අපිට වගේම ප්‍රශ්න තියෙනව කියල, උන්ටත් අපිට වගේම අයිතිවාසකම් තියෙනව කියල, උනුත් අපි වගේම ඇට,මස්, ලේ, නහර වලින් හැදුන මිනිස්සු කියල අපි අමතක කරල ඉන්නෙ කොච්චර අමාරුවෙන්ද? 

අපි කොච්චර අමාරුවෙන්ද ඇහැ වහලා අහක බලාන ඉන්නෙ. එහෙම කට්ටියක් නෑ කියල හිතාගෙන.?

අපේ නැති සභ්‍යත්වයක් තියෙනව කියල අපි හිතාගෙන ඉන්නේ මේවා හොර රහසෙ කෙරෙනකං නෙ. එළිපිට මේව ගැන කතා කරන්න ගත්තම අපි දරාගන්නෙ කොහොමද?

අපේ සංස්කෘතික ෆැන්ටසි වලට කෙළින්න එපා යකුනේ. ආතල් කුඩු කරන්න එපා !

ගණිකාවන්ව ටීවී එකේ පෙන්නලා අපේ සිල් බිඳින්න එපා !

මෙහෙම ගියොත් අපිට වෙන්නේ සුද්දාගේ ආච්චිව ඇඳෙන් බස්සලා සුද්දගේ දුව එක්ක නිදාගන්න.

Why me ? – ඇයි මටම වෙන්නේ ?

“මට ම මයි වෙන්නෙ”

අපේ ජීවිත කාලයේ කී පාරක් නම් අපට ඒ විදිහට හිතිලා ඇද්ද?

ඇයි මටම මෙහෙම වෙන්නෙ? කොච්චර හොඳ කලත් වැඩක් නෑ.. හොඳ මිනිස්සුන්ට මයි නරක දේවල් වෙන්නෙ..

ඇයි මේ අසාධාරණය…?

හොඳ දේවල් වෙන්න ඕන හොඳ මිනිස්සුන්ටනෙ. නරක දේවල් කාටහරි වෙනවා නම්, එහෙම වෙන්න ඕන නරක අයටනෙ. එහෙම නෙමේද?

අපි හැමෝම හිතන්න පුරුදු වෙලා තියෙන්නෙ අපිට වෙනවා නම් වෙන්න ඕන හොඳ දේවල් විතරයි කියල. ඒක නිකන් හරියට ලෝකය අපිට හොඳ දේවල් කරන්න ණයයි වගේ හැඟීමක්. අපට හොඳ දේම සිද්ධ විය යුතුය වගේ හැඟීමක්.

ඇයි මට මෙහෙම වුනේ? ඇයි මම කැමති කෙල්ල මට කැමති නැත්තෙ? ඇයි මගෙ පුතාට විභාගෙ පාස් වෙන්න බැරි වුනේ? ඇයි මට promotion එක ලැබුනෙ නැත්තෙ? ඇයි මම මෙච්චර සුදුසුකම් තිබිලත් interview එක පාස්  වුනේ නැත්තෙ? ඇයි නිවාඩුවක් දැම්ම දවසෙම ලයිට් කැපුවෙ? ඇයි හැමදාම ෆයිනල් ඇවිත් මැච් එක පරදින්නෙ? ඇයි ලොක්කට මගෙ වැරදිම පේන්නෙ? ඇයි අවුරුදු නිවාඩුව approve වුනේ නැත්තෙ? ඇයි මගෙ ඔලුවෙ කැක්කුම හොඳ වෙන්නෙ නැත්තෙ? ඇයි අල්ලපු ගෙදර අයට කාර් එකක් තියෙද්දි අපිට එකක් ගන්න බැරි? ඇයි මම සුදු නැත්තෙ? ඇයි කොල්ලො මගෙන් යාලු වෙන්න අහන්නෙ නැත්තෙ? ඇයි කෙල්ල මට බූට් එක තිබ්බෙ….

ඇයි…? ඇයි….? ඇයි…?

ඇයි මේ ඔක්කොම මටම..?

අපෙන් බොහෝමයක් දෙනා ජීවිත ගෙවන්නෙ ඇයි මගෙ ජීවිතය මෙච්චර අමාරු. ඇයි මටම දුක් විඳින්න වෙලා තියෙන්නෙ, ඇයි මටම හැමදේම නැති වෙන්නේ කියන හැඟීමෙන්.

පොඩ්ඩක් පහතින් දක්වා ඇති ඡේදය කියවන්න. Sam Harris නම් රචකයාගේ Moral Landscape නම් කෘතියෙන් උපුටා ගන්නා ලද Bad Life නම් ඡේදයයි.

“ඔබ තම මුලු ජීවිත කාලයම සිවිල් යුද්ධයකට මැදිවී ගෙවන තරුණ වැන්දඹුවකි. අද දින ඔබගේ හත් හැවිරිදි දියණියව ඔබගේ දෑස් ඉදිරියේම දූෂණයට ලක් කර කපා කොටා මරා දැමුණි. දරුණුම ඛේදවාචකය නම් මේ සාහසික ක්‍රියාව සිදුකල පුද්ගලයා වන්නේ පාලනයෙන් තොර සොල්දාදුවන් කණ්ඩායමකගේ පෙළඹවීම මත ඔවුන්ගේ අණසකට අනුව මේ ක්‍රියාව කිරීමට සිදුවුන ඔබගේම දහ හතර වියැති පුත්‍රයාය. ඔබ මේ මොහොතේ දෙකකුල් වල පාවහන් වත් නොමැතිව හැකි උපරිම වේගයෙන් මහා වනාන්තරයක් මැදින් දිව යන්නේඔබ පසුපස හඹා එන සොල්දදුවන් පිරිසකගෙන් සිය පණ බේරා ගැන්මටයි. මෙය ඔබේ දිවියේ නරකම දවස වුවත් ඔබ ගත කල අනෙක් දිනයන්ද මීට වඩා වැඩි වෙනසක් නැති බව ඔබගේ සිහියට නැගෙයි. ඔබ මෙලොව එළිය දුටු දිනයේ සිට මේ දිනය දක්වා  ලෝකය යැයි ඔබ දුටුවේ කෲරත්වයෙන්ද හිංසාවෙන්ද දුක්කම්කටොළු වලින්ද පිරිණු අපායකි. ඔබ ලිවීමට කියවීමට ඉගෙනගෙන නැත. කිසිදා උණුසුම් වතුරෙන් ස්නානය කොට නැත. ජීවිත කාලයටම මේ කැලයෙන් පිටට අඩියක් තබා නැත. ඔබ ඇසුරු කල වාසනාවන්තම මිනිසුන් පවා බඩිගින්න, භය, ව්‍යාකූලතාවයන්ගෙන් ජීවිත ගත කල උන්ය. අවාසනාවකට, ඔබේ ජීවිතය ඔබට සෑහෙන දුක් දී ඇත. ඔබේ මුලු ජීවිතයම මරණයෙන් පලා යාමට ගත් උත්සාහයක් පමණි. ඔබ මේ ගෙවන්නේ ඒ ජීවිතයේ අවසාන මිනිත්තු කිහිපයයි.”

මෙය උපකල්පනයක් මත ගොඬනඟපු චරිතයක් වුනාට ලෝකයේ කී දෙනෙක් නම් මීටත් වඩා නරක ජීවිත ගත කරනවා ඇද්ද?

අපි අපේ ජීවිත ගැන කොච්චර කන්කෙඳිරි ගෑවත් ලෝකේ ජීවත් වන සමහර මිනිස්සු ගත කරන ජීවිතත් එක්ක අපේ ජීවිත සසඳන්නවත් පුළුවන්ද? අපට කොයි තරම් ප්‍රශ්න තිබ්බත් මේ මොහොතේ ගෙදර ඉඳගෙන internet එකෙන් මේ සටහන කියවන ඔයාගෙ ජීවිතය තමාගෙ ජීවිත කාලයටම පිරිසිදු වතුර බිඳක් බොන්න වාසනාව නොතිබ්බ කෙනෙක්ගේ ජීවිතයක් එක්ක සසඳන්න පුළුවන්ද?

Arthur Schopenhauer කියන ජර්මන් දාර්ශනිකයා කියන විදිහට කෙනෙක් විඳින දුක් කම්කොටොළු තුළ යම් සැනසීමක් හොයන්න තියෙන හොඳම ක්‍රමය නම් තමාට වඩා නරක තත්වයක ඉන්න අයගේ ජීවිත දිහා බලන එක කියල. ඔහු කියනව තමාට වඩා නරක ජීවිතයක් හොයාගෙන ඉන් සැනසෙන්න ඕනම කෙනෙක්ට අවස්ථාව තියෙන බව.

තමාට නරක දේ සිද්ධ වෙනකොට සමහරු ඒක කර්මය කියල සැනසෙනව, තව සමහරු ඒක දෙවියන්ගේ කැමැත්ත කියල සැනසෙනව. අපල කාල වලින් බේරෙන්න කියල බෝධි පූජා තියනව. දෙවියන්ට බාරහාර වෙනව. ඉටි පන්දම් පත්තු කරනව. මේ ඔක්කොම කරන්නෙ තමාට නරකක් නොවෙන්න කියල හිතාගෙන.

අපි කවුරුත් අපිට නරකක් වෙනවට කැමති නෑ. ඇත්ත. ඒත් අපි ඇයි හිතන්නෙ අපිට හොඳ දේවල්ම විතරක් වෙන්න ඕන කියල.

තමාගේ ප්‍රශ්න වලින් හෙම්බත් වුන ඉංජිනේරුවෙක් එක දවසක් පල්ලියට ගිහින් දෙවියන් ඉදිරියේ කෑගහනවලු 

 “ඇයි දෙවියනේ මටම වෙන්නේ.. ඇයිමේ.. ඔබ මගේ ජීවිතය මෙහෙම අපායක් කලේ ඇයි” කියල

 එවෙලාවෙම ඔහුට එහා පැත්තේ හිටපු අන්ධ මනුස්සයෙක් හිමීට දෙවියන් අමතල මෙහෙම කියනවලු

 “ස්තූතියි දෙවියනි”

 එතකොට අර ඉංජිනේරුවා අන්ධ මනුස්සයාගෙන් අහනවලු

 “ඇයි ඔයා දෙවියන්ට ස්තූති කරන්නේ? ඔයාට ඇස් පේන්නෙවත් නෑනෙ. ජීවිතේ කිසිම ලස්සනක් ලස්සන දෙයක් ඔයාට දකින්න බෑ නෙ” කියල

 එතකොට අන්ධ මනුස්සය ඉංජිනේරුවගෙන් අහනවලු

 “හොඳට ඇස් පේන ඔයාට ජීවිතේ කිසිම ලස්සනක් දකින්න පුළුවන්ද” කියල

අපිත් ඒ ඉංජිනේරුව වගේ නෙමේද?

හැම දේටම ඇයි මටම? ඇයි මටම කියල අහන අපි කවදාවත් අහනවද ඇයි මටම ඇඟිලි දහයක් තියෙන අත් දෙකක්ම ලැබිල තියෙන්නේ? ඇයි මටම ඇවිදින්න වාසනාව ලැබිල තියෙන්නේ? ඇයි මටම හොඳට පේන ඇස් දෙකක් ලැබිල තියෙන්නේ? ඇයි මටම බොන්න පිරිසිදු වතුර ලැබෙන්නේ? ඇයි මටම මට ආදරය කරන දෙමව්පියන් ලැබිල තියෙන්නේ? ඇයි මටම ඉගෙන ගන්න අවස්ථාවක් ලැබුනේ?

අපිට නරක වෙද්දි ඇයි කියල අහන අපි කවදාවත් අපිට හොඳක් වෙද්දි ඇයි කියල අහනවද?

සමහර විට ඒ හොඳ අපි ලැබිය යුතුය කියලා අපි හිතාගෙන ඉන්න නිසා වෙන්න ඇති.

ඒ අපි ගිය ආත්මයේ පින් කල නිසා? එහෙම නැත්නම් දෙවියන්වහන්සේ මට විශේෂයෙන් ආදරේ නිසා, ඔහු විසින් මම තෝරා ගත් කෙනෙක් නිසා..

එහෙමද?

arthur-ashe

Arthur Ashe කියන අද්විතීය ටෙනිස් ක්‍රීඩකයට කරන්න සිද්ද වුන හදවත් සැත්කමකදි යොදාගත්ත ලේ නිසා ඔහුට අනපේක්ෂිත විදිහට ඒඩ්ස් රෝගය වැළඳිලා. ඒ 1983 දි. එතකොට හැමෝම ඔහුගෙන් අහපු ප්‍රශ්නෙලු “ඇයි මේ වගේ අවාසනාවන්ත දෙයක් ඔයාටම වුනේ.. ඇයි දෙවියන් ඔයාටම මෙහෙම කලේ?” කියන ප්‍රශ්නය. ඒ ප්‍රශ්නයට ඔහු දීලා තියෙන උත්තරේ මෙන්න මේකයි.

“ලෝකයේ සාමාන්‍යයෙන් ළමයි මිලියන 50ක් විතර ටෙනිස් සෙල්ලම් කරන්න පටන් ගන්නව. එයින් හරියට ටෙනිස් සෙල්ලම් කරන්න මිලියන 5ක් විතර අය ඉගෙන ගන්නව. එයිනුත් 500,000 විතර වෘතියම වශයෙන් ටෙනිස් ක්‍රීඩා කරන තත්වයට එනව. එයින් 50,000ක් circuit එකට එනව. එයින් 5000ක් grand slam සෙල්ලම් කරනව. එයින් 50ක් Wimbledon සෙල්ලම් කරන්න තේරෙනව. එයින් 4ක් semi final වටයට තේරෙනව. එයින් දෙන්නෙක් අවසන් තරඟයට තේරෙනව. එයිනුත් දිනන්න හම්බෙන්නේ එකම එක්කෙනාටයි. ඒ එකම එක්කෙනා වුනේ මම. ඒත් එදා මම දෙවියන්ගෙන්

ඇයි මටම මේක වුනේ…

කියල ඇහැව්වෙ නෑනෙ”

ඇත්තටම ජීවිතයෙන් හොඳම බලාපොරොත්තු වෙන්නෙ නැතුව නරකත් බලාපොරොත්තු වුනා නම් අපිට ජීවිතයට මූණ දෙන්න තරමක් හරි ලේසි වෙයි නේද? අපිට එන නරක එන්න කලින්ම අපි බලාපොරොත්තුවෙන් ඉන්නව නම් ඒවට මූණ දෙන්න මීට වඩා කොච්චර නම් ලේසිද?

හැම වෙලේම ධනාත්මක චින්තනය හොඳයි කියල අපිට පොඩි කාලෙ ඉඳන් කවපු ලණුව චුයින්ගම් එකක් වගේ හප හප ඉන්නෙ නැතුව දැන්වත් එළියට විසි කරල දාමුද?

මොහොතක් හිතන්න..

පිං මොඩ්ලින්ග්

ප්‍රසිද්ධ නිරූපිකාවක් කොටට ඇඳගෙන බණ අහන්න ගිහින්ය. ගිහින් නිකන් ඉඳලා නෑය.

(ඔව් ඉතින් නිකන් ඉන්නයැ බණ ගෙදර යන්නේ, බණ අහන්නනේ)

බණ ඇසීම නැතිවීම කෙසේ වෙතත් බණ අහනවා වගේ ඉඳලා ෆොටෝ ගහලාය. ඒ ෆොටෝ ෆේස් බුක් දමලාය.

(ඔව් ඉතින්, ෆේස් බුක් දාන්න නෙමේ නම් ෆොටෝ ගන්නේ වෙන මක්කටයැ)

සුපුරුදු පරිදි ඉන්ටර්නෙට් එකේ අයියලා ඒ ගැන කතාවය. ඉතින් මේ ඒ කතාව ගැන මේ අයියාගේ කතාවය.

(අල්ලපු ගෙදර වැලේ වනපු ජංගියේ හිලක් තිබ්බත් ඉතින් උඹල ඉන්ටර්නෙට් එකේ කියෝ ගන්න එකනෙ කරන්නෙ)


ඉන්ටර්නෙට් එකේ සමහර අයියලාට (සහ අක්කලාට) අනුව කොටට හැඳ බණ ඇසීම නෝටි වැඩකි.

(බණ අහන්න නෙමේ, කොහොම කොටට ඇන්දත් නෝටි තමයි)

කොටට හැඳ බණ ඇසීමෙන් වටේ ඉන්න පිරිමින්ගේ කාමය ඇවිස්සේ.

(කාමය විතරක් නෙමේ. කකුල් දකින එකෙන් රාගය ඇවිස්සෙනවා. ඊට පස්සේ ඒ කකුළ් ගැන ආසාවක් ඇති වෙලා මෝහය ඇවිස්සෙනවා. ඊටත් පස්සේ ඒ කකුළ් තමාට ලබා ගන්න බැහැයි කියන කටුක සත්‍යය වැටහුනාම ද්වේෂය ඇතිවෙනවා)


කොටට හැඳ බණ ඇසීමෙන් ලංකාවේ බුද්ධ ශාසනය පිරිහේ.

(බුද්ධ ශාසනය පිරිහෙන මූලිකම හේතුව ගෑණු කොටට අඳින එක නෙව).

පුටුවක හිඳගෙන බණ ඇසීම ආනත්තරීය පාප කර්ම වලට විතරක් දෙවෙනි වන පවකි.

(බණ අහද්දි පශ්චාත්භාගයේ කොටසක් පොළවේ ගෑවෙන්න ඕන කියලා කොහේදෝ කියල තියෙනවලු. එතකොට පව් අ(ර්)ත් වෙලා පින් වැඩි වෙනවලු)


ඒ එක් පිරිසකි.

(ඔව්. ඒ අපේ එල්ලුම් ගහ ඉල්ලන එලකිරි බෞද්ධ සෙට් එක. ජය වේවා)


අනිත් අයියලා (සහ අක්කලා) සෙට් එකට අනුව කොටට හැඳීම වරදක් නොවේ.

(මොකක් කිව්වා..?)


ඒ අයියලාට අනුව කොටට ඇන්දාම සාරි කෑලි එල්ලාගෙන ඉන්නවාට වඩා ආකර්ෂණීයයි ලුය.

(උංගේ අම්මලට, ආච්චිඅම්මලට කොටට අන්දලා ආකර්ෂණීය කරගන්න කියහන්)

කොටට අඳින එක ගෑණුන්ගේ අයිතියක් ලුය.

(හැමෝ එක්කම නිදාගන්න එකත් අයිතියක් තමා)


කොටට අඳින එකෙන් ගෑණියෙක්ව මනින්න බෑ ලුය.

(ගවුමේ දිග පළල මැනලා තේරුම් ගන්න බැරි එකීලා කව්ද කියල නම් මැන ගන්න පුළුවං)


කොටට ඇන්දාම කේන්ති යන්නේ පසුගාමී චින්තනය නිසා ලුය.

(මොකක්ද දැං මුංගේ මහ ලොකු ඉදිරිගාමී චින්තනේ? බුකියේ පොර ටෝක් දීලා හොරෙන් ගල් බලන එකද?)


බණ අහන්න ආවනං බණ අහන්නෙ නැතුව කෙල්ලන්ගේ කකුළ් බලන පිරිමි වැරදි ලුය.

(බුදුබණ වුනත් පැයක් විතර අහං අහං ඉද්දි කම්මැලි වුනාම ඔය වටේ තියෙන ගලක් දෙකක් බැලෙන බව ජීවිතේට බණ අහල නැති මුං දනීවියැ)


කෙල්ලෙක් රෑ 12ට ජංගියක් ඇඳන් ගිහින් දූෂණය වුනත් ඒකිගේ වැරැද්දක් නැතිලුය.

(නෑ. ගෙදර ගොරෝ ගොරෝ නිදන් හිටපු මගෙයි වැරැද්ද)


ඒ අනිත් අයියලා සෙට් එකය.

(පශ්චාත් නූතනවාදී ඩොලර් කාක් සෙකියුලර් කොල්ලො ගහන අවජාතක පරයො ටික)

ඒ අයියලා සහ මේ අයියලා කිව්ව දේවල් ගැන ඒ අයියලාත් නොවන මේ අයියලාත් නොවන මම අයියා කියන දේ මේකය.

(ආ කියහංකො බලන්න)


ගෑණියෙක්, කෙල්ලෙක්, ආච්චි කෙනෙක් බැයි නම් ඕන මල යකෙක් කොටට හැඳීමේ කිසිම වරදක් නැත.

(උඹත් අරුන්ගේ පැත්තේ නේද?)


කොටට ඇඳීම හෝ සාරි ඇඳීම හෝ බ්ලව්ස් ඇදීම හෝ නිල් පාට ජොක්කු ඇඳිම හෝ බොම්බයිමොටයි කෑම ඕනෑම එකෙක්ගේ අයිතියකි. අන් අයට හානිකර නොවන වැඩ කලාට වටේ ඉන්නා උන් ඒ ගැන කරදර විය යුතු නැත.

(එහෙම කොහොමද අපේ සංස්කෘතිය රකින්නේ?)


ඒත් මෙහෙම දෙයක් තියෙනවාය.

(කොහොම දෙයක් ද?)


ඕනෙම කෙනෙක්ව බැලූ පමණින් උන් ගැන නිගමන වලට ඒම මිනිස් ස්වභාවයය. කොටින්ම සක්කරයා මිනිස් වෙසින් මේ ලෝකයට ආවොත් ඌත් එහෙම වෙනවාය.

(උඹ කොහොමද දන්නේ?)


ෆර්ස්ට් ඉම්ප්‍රෙෂන් කියල සිංහලෙන් කියන්නේ ඒකටය. බැලූ බැල්මට තම තමන්ගේ නැණ පමණින් එක එකා මැන ගැනීම අපි හැමෝම හැම දාම කරන දෙයකි.

(මමත් දැන් උඹවත් මැනගෙන එන්නේ. කියහංකො)


එනිසා මහදවාලේ හිරට හිරේ, කොටට කොටේ, ලිප්ස්ටික් තලියක් මූණේ අතුල්ලගෙන, මේකප් නාගෙන, කොණ්ඩ පාට කරගෙන කෙල්ලෙක් බැයි නම් කොල්ලෙක් බැයි නම් බල්ලෙක් හරි ඉඳියි නම් ඒකා/ඒකි/ඌ තමාගේ විරුද්ධ ලිංගික සෙට් එකේ ආකර්ශනය ගන්න තමාගේ ශරීරය යොදාගන්නා ජීවියෙක් කියලා නිගමනය කිරීම කිසීම වැරැද්දක් නැතිය.

(මොකක් කිව්වා?)


ඒත් එක්කම එක එක තැන් වලට ආවේණික සම්මත වුන ඇඳුම් පැළඳුම් තියෙනවාය.

(ඔව්, දැන් උදාහරණෙකට කුඹුරට බහින්නේ අමුඩේ ගහලම විතරනෙ අපි)

විශේෂයෙන්ම ආගමික ස්ථාන වලට ඇතුල් වෙද්දි සහ ආගමික වතාවත් වල යෙදෙද්දි අඳින්න ඕන සහ හැසිරෙන්න ඕන අන්දම ගැන ඒ ඒ ආගමිකයන් අතර සම්මුතීන් තියෙනවාය.

(ඔව් ඉතින්, ඒකනෙ මේ කියන්නෙ)


එනිසා ඒ සම්මුතීන් කඩ වෙන විදිහට ඇඳගෙන ඒ තැන් වලටම ගියොත් ඒ ආගමිකයෝ තැන් තැන් වල අහු මුළු ගානේ එහෙම යන එකා/එකී ගැන නරක කතා කිරීම අපේක්ෂා කල යුතු සරල සත්‍යකි. යථාර්තයකි.

(සත්‍යක්ද? යථාර්තයක්ද? දෙකෙං මොකක්ද?)


හරියට වෙඩින්ග් එකකට අමුඩයක් ගහගෙන ගියොත් එතන ඉන්නා උන් ඒ ගැන කතා වෙනවා වගේය. ඒ කතාවෙන්නේ ගැලපෙන්නේ නැති නිසාය. සම්මතයෙන් පිට නිසාය.

(කතා වීම කෙසේ වෙතත් අලුත්ම ස්ටයිල් එක කියලා හිතාගෙන ඕක ට්‍රෙන්ඩ් එකක් කරගනීද දංනෑ)


එහෙම සම්මත විදිහට යන්න බැයි නම් මේ ලියන මම අයියා වගේ ආගමික  තැන් වලට නොයා සිටිය හැකිය.

(උඹත් පන්සලකට පල්ලියකට යන්නේ නැති කාලකණ්ණියෙක්ද?)


ඒ වගේම රෑ 12ට ජංගියක් ඇඳගෙන ගිහින් දූෂණය වුනොත් එතන වැරැද්දක් එහෙම ගිය ගෑණිගෙත් තියෙනවාය. ඒ අමු මෝඩකම වැරැද්දක් විදිහට සැලකෙනවා නම් පමණය. අමු මෝඩකම වැරැද්දක් නොවේ නම් කමක් නැතිය.

(උඹ දැන් කොයි පැත්තෙද කියහංකො)


අවසාන වශයෙන් කෙල්ලන්ගේ කකුල් නිසා බුද්ධ ශාසනය විනාශ වේය කියනා උන්ට කියන්න ඇත්තේ මේකය.

(මම එහෙම එකෙක්. දැං මොකක්ද කියන්නේ. ගේමද?)


නිරුවත් කකුළ් දෙකක් දැක්කාම සිල් බිඳගන්න මහලොකු ‘පින්වත්තු’ වෙච්චි  උඹලට වඩා වැලක් බලලා අතේ ගහලා නිදාගන්න සාමාන්‍ය කොල්ලෙක් අවංකයි කියාය. 

(නොදෝකින් තොගෙ හැකර කට ! ආයේ මගෙ බල්ලවත් එන්නෑ මේ බ්ලොග් එක පැත්ත පලාතෙ. ඔව්)


ප/ලි – පෝස්ට් එකේ මාතෘකාවට අදහස ලැබුනේ මනෝරම වීරසිංහ ගෙනි.

සටහනට පාදක වූ නිරූපිකාවගේ නම හෝ අදාල ඡායාරූප පල නොකලේ හිතාමතාමය. 

එල්ලුම් ගහ ගේමු

1024px-WWII_Krakow_-_04

සේයා කියල දරුවෙක්ව දූෂණය කරලා මරලා කියන ආරංචිය ඇහුන ගමන් අපේ මිනිස්සු එකපාරම එල්ලුම්ගහ ඉල්ලලා කෑගහපු එක ගැන එක අතකට පුදුම වෙන්න දෙයක් නෑ. තමාට භය හිතෙන, තමාට තේරුම් ගන්න බැරි දේවල් විනාශ කරන්නයි මිනිස්සු බලන්නෙ.

“People fear what they don’t understand and hate what they can’t conquer.” ― Andrew Smith

මිනිස්සු සේයාගේ ඝාතකයා කියන (තවම මූණක් නැති) පුද්ගලයාගෙන් දැක්කෙ නොමිනිසෙක්ව. තිරිසනෙක්ව. අපේක්ෂිත ප්‍රාථමික මිනිස් හැසිරීම් වත් නැති වල් සතෙක් වෙච්චි ඒකා කරලා තිබ්බේ ම්ලේච්ඡත්වයේ පහත්ම අඩියේම කියල සම්මත මහා අපරාධයක්.

මේ නිසා ඝාතකයාව සමාජය ඉස්සරහා අමානුෂීකකරණය (dehumanize) වෙනව.

එතනින් එහාට උගේ අයිතීන් ගැන හිතන්න ගොඩක් දෙනා පෙළඹෙන්නෙ නෑ. මොකද අයිතීන් තියෙන්න නම් මනුස්සයෙක් වෙන්න ඕනනෙ.

අහිංසක මලක් වගේ දරුවෙක් දූෂණය කරලා මරලා දාපු වනචර මිනීමරුවෙක්ට මොන අයිතීන්ද?

මේ වගේ අපරාදයක් කරන්න පුළුවන් මොන වගේ මනුස්සයෙක්ටද? මනුස්සයෙක්ට පුළුවන්ද මෙහෙම අපරාධයක් කරන්න?

මූ මොන ජාතියේ මනුස්සයෙක්ද? කොටින්ම මූ මනුස්සයෙක්ද?

ඔන්න ඔය හේතු නිසයි තමාට නොතේරෙන, තමාගේ පැවැත්මට තර්ජනයක් වෙච්චි මේ නොමිනිස් පිළිලය සාහසික විදිහට විනාශ කරන්න යෝජනා එන්නෙ. මනුෂ්‍යයෙක්ට නොලැබෙන්න ඕන සැලකුම් වගේම සතෙක්ටවත් නොදෙන්න ඕන වධහිංසා ගැන යෝජනා එන්නෙ.

මරණ දණ්ඩනය ගෙනල්ලා මුන්ගෙන් නීත්‍යාණුකූලව පළිගන්න එක හැරෙන්න ඊට ගැඹුරු දෙයක් සමාජය මෙතනදි බලාපොරොත්තු වෙන්නේ නෑ,

අපරාධකාරයන්ගෙන් පළිගන්න ! ඒකත් නීත්‍යානුකූලව සම්මත කරල !

මෙතනදි පොලිසිය වැඩකල විදිහ ගැන නම් කියන්න දෙයක් ඉතුරු වෙලා ඇතියි කියල හිතන්නෙ නෑ. පොලිසියට ඕන වුනේ අපරාධයට මුල් වුන කෙනා හොයා ගන්න එකට වඩා සමාජය ඉස්සරහා ඝාතකයා මූය කියල මූණක් එළියට දැමීමේ තදියමක්.

ඇතා ලවා පාගවලා මරන්න වරදිකාරයා තීරණය කරද්දි ඇත්ත වැරදිකාරයා පැත්තකින් තියල ඇතාට අපහසුවක් නොදැනෙන්න මහත වෙනත් මනුස්සයෙක් පාගවලා මරපු කැකිල්ලේ රජ්ජුරුවෝ ගැන අපි අහලා තියෙන්නේ කතන්දර වල. මෙතනදි පොලිසියේ විකටයන් වැඩ කලේ කැකිල්ලේ රජ්ජුරුවන්ටත් අන්ත විදිහට.

නිසි පරීක්ෂණයක් කරලා සාක්ෂි මත පදනම් වෙලා අපරාධකාරයාව හොයනවා වෙනුවට පොලිසිය කලේ තමාගේ ඔලුවේ නරකයි කියලා සම්මත හැසිරීම් තියෙන උන්ව අල්ලන් ගිහිල්ලා වරද පිළිගන්න කියලා එළිවෙනකල් තඩිබාන එක.

කැකිල්ලේ රජ්ජුරුවෝ ඇතාට ගැලපෙන විදිහට වරදකාරයා තීරණය කලා වගේ පොලිසිය කලේ ලංකාවේ මිනිස්සුන්ගේ ඔලුවලට ගැලපෙන මනුස්ස ප්‍රාණයක් සමාජයට ඉස්සරහට දාන්න උත්සාහ කරපු එක. ඒ කෙනා කවුද කියන එක එතනදි වැදගත් වුනේ නෑ.

පරණ වැරදි තියෙන අය, ගංජා ගහන අය, බ්ලූ බලන අය ඉබේම සැකකරුවෝ වෙලා ගුටි කෑවේ ඒනිසයි.

පොලිසිය ඇතුළෙදි හම් තලනවා වගේ තැළුම් කාලා එලියෙදි ශිෂ්ඨ කියල කියන සමාජය විසින් ඒ අහිංසකයන්ගේ ආත්මගරුත්වයයි පුද්ගලිකත්වයයි විනාශ කරලා මිනිස් හප බවට පත් කලේ ඝාතකයා විසින් සේයාව තලා පෙළා පොඩි කල විදිහටමයි.

ඒ අතින් ගත්තාම කොණ්ඩයාව එල්ලන්න කිය කිය කෑගැහැව්වෙත් ලේ පිපාසයෙන් පෙළිච්ච කොණ්ඩයෝම ටිකක්. සේයාගේ ඝාතකයාගෙන් පළිගැනීමේ මානසික වින්දනය තමාගේ සමාජයේම ජීවත්වන අහිංසකයින් කීපදෙනෙක් යොදාගෙන ඉෂ්ඨ කරගත්තා.

මෙච්චර කරලත් තවම සැබෑ ඝාතකයා ගැන අදහසක්වත් නෑ,

අන්තිමට වෙන්නේ ඇත්ත ඝාතකයා එළියට ආවම මුලින් මිනිස් හප බවට පත් කරපු සැකකරුවන්ට ආපු අවධානය ඇත්ත අපරාධකරුවට නොලැබෙන එක. මොකද මේගොල්ලන්ගේ ආතල් එක ඒගොල්ලෝ අරන් ඉවරයි. හම තලල තලලා මහන්සියි.

මෙහෙම පොලිසියක්, මෙහෙම නීතියක්, මෙහෙම ජනතාවක්, මෙහෙම පාලකයෝ ඉන්න රටක තමා එල්ලුම් ගහ නීතිගත කරන්න කියලා මිනිස්සු කෑගැහැව්වේ.

අර අහිංසකයින්ට වෙච්චි දේ ඊළඟ දවසේ ඔබට වුනාම, මේවගේ පොලිසියකින් ගුටිකාලා වරද පිළි අරන් එල්ලුම්ගහට යන්න වුනාම එල්ලුම් ගහේ අගේ තේරෙයි.

මේ වගේ නීතියක් තියෙන රටක වැසියන්ව නීත්‍යාණුකූලව ඝාතනය කරන්න නීතියට අවසර දෙමු. එච්චරනෙ අඩු.

ඉතින් ගේමු.. එල්ලුම් ගහ ගේමු !